Dworzec Kolejowy w Kołodziejewie - kawał mojego życia.....

 

 

Dzisiaj zabieram czytelników Kronik Inowrocławskich w sentymentalną podróż koleją, cel - dworzec kolejowy w Kołodziejewie.

Ten budynek, ta linia kolejowa, jest ściśle związana ze mną, z dużą częścią mojego życia....

Jest to więc dla mnie sentymentalna podróż w młodość.... 

Właśnie stąd dojeżdżałem do szkoły w Trzemesznie, potem do Poznania, następnie do pracy w Inowrocławiu, po przeprowadzce do Inowrocławia, przez wiele lat jeździłem do rodziców, do domu rodzinnego, potem po śmierci taty, już tylko do mamy....

Dzisiaj po latach ponownie pojechałem pociągiem z Inowrocławia do Kołodziejewa, znowu do mamy, teraz już tylko na cmentarz.....

Jak widać stacja jest przebudowana, podniesione perony, pięknie odrestaurowany budynek dworca, co można zobaczyć na fotografiach w dzisiejszym poście.

Przed remontem ujawnił się napis na budynku -Altraden, niemiecka nazwa Kołodziejewa, w tłumaczeniu Stare Koło. 

Budowa kolei w latach 1872-1873 była jednym z głównych czynników rozwoju miejscowości.

Pociągi zatrzymują się na tutejszej stacji już od 1895 roku, dziesięć lat później wybudowano dworzec, który stoi do dzisiaj i teraz, po rewitalizacji znakomicie się prezentuje.

Z przykrością nawet stwierdzam, że zawstydza nawet Inowrocław, jeśli chodzi o wygląd i funkcjonalność peronów, czego doświadczyłem dzisiaj na "własnej skórze".... 

Przy wejściu i wyjściu z pociągu stopień w Inowrocławiu był ok. 40 cm od poziomu peronu, natomiast w Kołodziejewie, na tym samym poziomie, zawstydzające..... ( ludność Kołodziejewa 800-1000 mieszkańców, a Inowrocławia ok. 66 000).

Starsi ludzie mają problem z korzystaniem z pociągów na dworcu w Inowrocławiu, bez pomocy drugiej osoby, jest to dla nich duże utrudnienie, zejście z wysokości 40 cm, to duży dyskomfort, a nawet taki "skok" sprawia ból i obciąża dodatkowo stawy, a narządy wewnętrzne doznają wstrząsu szokowego....

Może kiedyś doczekamy się w końcu remontu peronów i przejść podziemnych również w naszym Inowrocławiu. 

Tablice świetle działają, zapowiedzi pociągów są bez zarzutu, doskonale słyszalne,  w Inowrocławiu niekoniecznie....

Teraz dworzec jest czysty, schludny, szkoda że "nie żyje"....piętra i główne pomieszczenia na parterze puste, czekają na wynajem, ale chętnych brak.....

Dla społeczności Kołodziejewa to spore wyzwanie, warto by było to miejsce sensownie zagospodarować. 

Przed wieloma laty też było schludnie, ciepło, przytulnie, palono w dużym, kaflowym piecu, poczekalnia kilka razy w ciągu doby zapełniała się tłumem podróżnych ( ludzie dojeżdżali do pracy, uczniowie do szkół), kasa biletowa całodobowa, dworzec tętnił życiem....

Sporo mieszkańców Kołodziejewa i pobliskich miejscowości pracowało wówczas na kolei. 

Na pierwszym peronie, przy budynku, obramowane pomalowanymi na biało krawężnikami rabaty, obsadzone kolorowymi kwiatami, były dodatkową ozdobą i poprawiało ogólny wizerunek.

Do dziś pamiętam szkolną wycieczkę, na której poznawaliśmy pracę kolejarzy m.in. zawiadowcy, dyżurnego ruchu, dróżnika, kasjerki, maszynisty....

To było wielkie przeżycie. 

W pobliżu dworca była działająca pompa, szkoda że nie pozostawiono jej jako zabytku, świadka upływającego czasu. 

Obok dworca kiedyś tętniąca życiem i dająca pracę mieszkańcom mieszalnia pasz.....

Przy dworcu jak dawniej kwitną akacje (właściwie: robinia akacjowa, grochodrzew) i cudny zapach niesie się dookoła....

Muszę kiedyś tutaj zajrzeć wieczorem, cały budynek jest pięknie oświetlony ekspozycyjnym światłem ledowym.

Z radością stwierdziłem, że w obecnym rozkładzie jazdy sporo pociągów jeździ i zatrzymuje się w Kołodziejewie, bo w ubiegłym roku nie było z tym najlepiej.

Zanosi się na to, że kronikarz będzie w najbliższym czasie więcej jeździł koleją, odwiedzał więcej kolejowych dworców, miast, miejscowości, zwłaszcza gdy są one związane z historią mojego życia i takie relacje również będą się pojawiały w kronikach.