Przemijanie....

 

Przemijanie...

Przemijają kolejne pokolenia

po niektórych ludziach zostają kamienie

nieliczni zapisali się w historii

po pozostałych czas ślad zaciera

w myślach coraz bardziej mgliste obrazy 

łzy, kwiaty, wspomnienia

potem już nic

pustka...

nikt o tych co odeszli

już nie pamięta

przemijanie to reguła

nieunikniona

bezwzględna...

Z obiektywem po inowrocławskich ścieżkach 1 listopada 2024 roku....

Nostalgia, wspomnienia, uczczenie choć płomyczkiem znicza tych którzy odeszli....

Ogniki zniczy

przypominają tych co odeszli

znajomych, przyjaciół, rodziców

przywołują wspomnienia

łzy w oczach

wspominać nie jest łatwo

smutek łagodzą kwiaty

są darem dla nieobecnych

czymś co było i jest piękne

 nigdy się nie zmienia....
 

Wspomnienia nawiązujące do historii...

1 Listopada

Mijają lata, zacierają się wspomnienia

żółkną zdjęcia, umierają świadkowie

najdłużej pamiętają kamienie

po nich już nikt nie opowie........

 Żołnierski pomnik

I wojna i Powstanie żniwo swe zebrały

Wojna bolszewicka dorzuciła plon niemały

Prostym pomnikiem poległych tu uczczono

Według projektu inż.Michałowskiego obelisk ustawiono

Potem zadziwiające rzeczy się działy

Orły zniknęły, daty się zmieniały

Komuna prawdę dla pamięci zmieniała

Ale teraz wygląd i prawda wróciła ,cała.

Zrewitalizowano tę część cmentarza, zamiast dość obskurnych tablic pojawiły się granitowe krzyże, m.in. ofiar makabrycznej nocy w inowrocławskim więzieniu.

 Przydało by się również odnowić ten grobowiec zasłużonego obywatela Inowrocławia.

W płomieniach zniczy

w dymach nad cmentarzami

snują się nasze wspomnienia

twarze migają w ognikach

ciepło z serc unosi się nad mogiłami

posiedzę sobie tu dzisiaj dłużej

przytulę się......

porozmawiamy.........

 I jak zwykle w ostatnich latach w tym dniu wiersz dla Taty:

Ponad dwadzieścia lat minęło

zacierają się obrazy

dzieje się mnóstwo nowych rzeczy

nic jednak nie jest w stanie

zamazać Twojej twarzy

ciągle słyszę nie jedno mądre zdanie

nie zagłusza go nawet płyta marmurowa

o lepszym Ojcu nie mogliśmy marzyć

szkoda, że tych wspólnych lat

nie można przeżyć od nowa.