Płaczę po kopalni....

 

Gdy przechodzę obok teatru

zawsze myślę o niej

to najpiękniejsza scena

w dziejach miasta

komora echo, teatralna, stacja pomp

płaczę jak po stracie

najbliższej osoby

modlę się o zmartwychwstanie

nic nie może ukoić żalu

chyba, że wielki cud się stanie...

Wspomnienie kopalni.....

 

Wystawa, film, album

trochę pamiątek

archiwalnych zdjęć

zacierające się ludzkie wspomnienia

to wszystko co zostało po pięknej kopalni

jej uroda ginie w otchłani czasu 

zostaje tylko smutek, żal

przygnębienia szary cień...

Po raz kolejny zwiedziłem wystawę solnictwa....za cały komentarz niech będzie ten wiersz, umieszczony powyżej....

To ołtarzyk wywieziony z kopalni i umieszczony "ku pamięci" w naszej inowrocławskiej farze.