Spacer pamięci.
Wędruję z obiektywem po cmentarzach
odwiedzam groby
miejsca pamięci
zostawiam płomyki
utrwalam to na zdjęciach
obrazy stają się jak kamienie
jak pomniki
są świadectwem dla przyszłych pokoleń
do tego służą karty kroniki...
Zapalam płomyki pamięci
w wielu miejscach
w kronikach palą się bez przerwy
dzięki temu więcej ludzi pamięta
ci co odeszli
na dłużej zostają w naszych sercach.
Przez lata obdzielaliście
wszystkich pięknymi kwiatami
dzisiaj przynoszę bukiety dla was
stawiam je na grobie
mnóstwo wspomnień napływa
nad płytę pomnika
pochylam się modląc
łzy kapią na kamień
staw, ogród, sad, las, dom
wszystko we mgle znika...
Z Rodzicami już tylko przy grobie
się spotykam
rozmawiam, wspominam
przytulam się już tylko w wyobraźni
widzę twarze
ciągle jestem blisko
zawsze będziemy razem...
Przemijanie...
Przemijają kolejne pokolenia
po niektórych ludziach zostają kamienie
nieliczni zapisali się w historii
po pozostałych czas ślad zaciera
w myślach coraz bardziej mgliste obrazy
łzy, kwiaty, wspomnienia
potem już nic
pustka...
nikt o tych co odeszli
już nie pamięta
przemijanie to reguła
nieunikniona
bezwzględna...
Z obiektywem po inowrocławskich ścieżkach 1 listopada 2024 roku....
Nostalgia, wspomnienia, uczczenie choć płomyczkiem znicza tych którzy odeszli....
przypominają tych co odeszli
znajomych, przyjaciół, rodziców
przywołują wspomnienia
łzy w oczach
wspominać nie jest łatwo
smutek łagodzą kwiaty
są darem dla nieobecnych
czymś co było i jest piękne
nigdy się nie zmienia....
Wspomnienia nawiązujące do historii...
