Kroniki Inowrocławskie

poniedziałek, 3 stycznia 2022

Kolędowania ciąg dalszy...fara pw. Św. Mikołaja

Żłóbek w naszej farze, jak zwykle piękny......

Trzej królowie jeszcze w drodze do betlejemskiej stajenki.....

Bardzo długo trwa renowacja tego ołtarza.....od wielu miesięcy czekamy na jego montaż.

Klęczę przed żłóbkiem i modlę się o szczęśliwą renowację świątyni do końca, o stworzenie tutaj muzeum prezentującego ocalałe średniowieczne zabytki, o to aby były dostępne dla zwiedzających świątynię.....o pomnik dla księcia Kazimierza Kujawskiego i spełnienie jeszcze kilku projektów dla Inowrocławia.

U Franciszkanów przy żłóbku.....

Decyzją prymasa Polski, arcybiskupa Wojciecha Polaka z czerwca 2016 roku do Inowrocławia wrócili franciszkanie, do kościoła pw. św. Krzyża ( fot. wyżej) zaledwie kilkadziesiąt metrów od miejsca gdzie mieścił się historyczny kościół i klasztor św. Franciszka.

To rys historyczny z ówczesnego komunikatu Prymasa:

"Inowrocław to drugie co do wielkości miasto Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Od wielu lat na terenie tego miasta nie ma jednak żadnego męskiego zgromadzenia zakonnego.

W historię Inowrocławia silnie wpisali się Ojcowie Franciszkanie, których klasztor ufundowany przez Księcia Kujawskiego Kazimierza już w 1237 roku był usytuowany w północno-wschodniej części miasta, zajmowanej dziś przez Plac Klasztorny. Książę przewidywał dla franciszkanów pracę misyjną w pogańskich Prusach oraz opiekę duszpasterską dla mieszkańców miasta i regionu. Zakonnicy okazali się bardzo pomocni w organizowaniu miasta, kształceniu mieszkańców, prowadzeniu polityki. W klasztorze często zatrzymywali się goście książęcy, tam też odbywało się wiele ważnych spotkań i pertraktacji politycznych. Tu często decydowały się losy pokoju lub wojny. Duchowi synowie św. Franciszka z Asyżu byli podporą i doradcami Księcia oraz jego następców.

Konwent inowrocławski zaliczał się do najstarszych i największych w Polsce, zaraz po wrocławskim i krakowskim, oraz stanowił kustodię obejmującą klasztory pruskie i wielkopolskie. Dopiero pod koniec XIII wieku ustąpił w godności klasztorowi gnieźnieńskiemu.

Franciszkanie zgromadzili w klasztorze wiele ksiąg, stworzyli pierwszą bibliotekę i prowadzili szkołę. Klasztor był wielokrotnie palony: w 1239 roku przez Świętopełka, w 1431 roku przez Krzyżaków oraz w 1656 roku w czasie „potopu szwedzkiego”. W 1705 roku staraniem gwardiana ojca Remigiusza Woykowskiego postawiono nowy, murowany klasztor.

Dekretem króla pruskiego Fryderyka Wilhelma III z 20 maja 1819 roku zniesiono zakon franciszkanów w Inowrocławiu. Zakonników przeniesiono do klasztoru franciszkańskiego w Gnieźnie. Ostatnim inowrocławskim gwardianem był o. Kajetan Kisielewski, który zmarł w 1837 r. Gnieźnie. Bibliotekę i całe archiwum zakonu wywieziono w nieznane miejsce, a uratowane ołtarze, rzeźby i obrazy są do dziś w wyposażeniu kościoła pw. Św. Mikołaja w Inowrocławiu. Po pożarze w 1872 roku mury kościoła i klasztoru franciszkańskiego ostatecznie zrównano z ziemią. "

Wiele uratowanych pamiątek (ołtarze, rzeźby, obrazy, naczynia i szaty liturgiczne) z kościoła i klasztoru Franciszkanów znajduje się w inowrocławskiej farze, kościele pw. Św. Mikołaja.

Teraz, po blisko dwustu latach Zakon, który wspólnie z księciem Kazimierzem Konradowicem tworzył i organizował średniowieczny inowrocławski gród wrócił do dawnej stolicy Kujaw.