panorama Inowrocławia

panorama Inowrocławia

sobota, 7 marca 2015

Początek marca nad Kaulą

Nasza osiedlowa glinianka staje się coraz bardziej przyjazna mieszkańcom okolicznych domów i bloków mieszkalnych.Jest taką oazą przyrody pośród miejskich asfaltów i betonów.







Opasana siatką ścieżek spacerowych i rowerowych Kaula jest atrakcyjnym miejscem do spacerów i wycieczek rowerowych, jest też rajem dla ptactwa i wędkarzy.
Jeszcze trochę szarawa, ale wiosną będzie pięknie zielono.










 W tle kościół pw. Chrystusa Miłosiernego.
























 Kościół i Kinomax zlokalizowane są w pobliżu Kauli.

 Tuż obok także efektowny, bogato wyposażony plac zabaw dla dzieci "Miś".





 Piękny pasikonik przyciąga chętnych do zabawy.



 Efektowne rondo, skrzyżowanie ścieżek pieszo-rowerowych w cztery strony świata.
 Nad Kaulę zawitał również Cyrk Zalewski.







Nasadzono drzewa i krzewy, teren nad Kaulą staję się zakątkiem pięknej przyrody dającym wytchnienie mieszkańcom okolicznych domów, przydałoby się jeszcze trochę ławeczek, aby można było odpocząć i posiedzieć pośród tej zielonej oazy.

Smutny wiersz z przesłaniem

Smutno w moim mieście
Przecudną kopalnię podziemne morze zabrało

Zniknął w czeluściach czasu zamek książęcy

Jakby tego było jeszcze mało
Widmo Ratuszowej Wieży we snach mnie męczy

Książę Kazimierz biega po mieście jak zjawa

Budzę się zlany zimnym potem

Przepiękny gród to jednak mrzonka nie jawa
Nie ma klasztoru, murów, bram miejskich, baszt
Zniknął też gdzieś most zwodzony
Ściska coś mocno za gardło
I jak tu nie być zawiedzionym
Zacierają się w pamięci miasta dawne, piękne obrazy
 
Po Wielkiej Synagodze na skwerze tylko tabliczka mała
Cierpię jakbym odniósł ciężkie urazy
Jak po szwedzkim potopie w sercu wielka pustka została

Nawet strasznego obozu baraki nie przetrwały
Nie przypominają cierpień wielu ludzi
Pośród tego smutku pojawił się uśmiech nieśmiały
Choć powinniśmy pamiętać o tym co piękne było i ważne
Przypominać, odbudowywać, pielęgnować
Doprowadzić do spełnienia wielu marzeń.

Dzisiejszy post to wiersz przeplatany obrazami o tym co utraciliśmy, o uczuciach z tym związanych, ale także o nadziei i o tym co możemy przypomnieć, odzyskać, przywrócić miastu.

Smutno gdy najbliżsi odchodzą
Nikną w odmętach zaświatów
Choć żyjący robią co mogą
By przypomnieć ich jeszcze światu
Kopalnio, nie czas jeszcze umierać
Wieżo, możesz na Rynek wrócić
Władysławie, Jadwiga na ciebie czeka
W takie marzenia próbuję uciec
Podobno się spełniają, więc czekam z nadzieją
Może wiosenne wiatry dobre wieści przywieją....