Inowrocław wita gości kwiatami

Inowrocław wita wszystkich gości, kuracjuszy i turystów pięknymi kwiatami.

Wiosna nabiera rumieńców, ale to dopiero początek, trwają kwiatowe nasadzenia, z każdym dniem przybywa kwitnących kwiatów, drzew i krzewów.

Warto tutaj przyjeżdżać, przebywać w towarzystwie cudownej przyrody i delektować się jej pięknem.  

Trysnęły już parkowe fontanny........to tylko dodaje uroku.

 Cieszą oczy piękne solankowe dywany kwiatowe.

Bolesne rekolekcje - kopalnia

Kopalniany szyb

w miejskim krajobrazie

piękne marzenie

nieosiągalne na razie

gdyby udało się

zjechać znowu do cudownej

baśniowej krainy 

spełniło by się

najskrytsze marzenie

powrót do wspomnień

z lat dziecinnych.

 

Za czym tęsknię najwięcej

z jakiego powodu cierpię

zatopiono skarb nasz największy

niepowtarzalny

bajkowy

piękny

zburzono szybów wieże

zniknęły z krajobrazu

taka strata

nie mogę w to uwierzyć

nie wspomnę

bez żalu i smutku

ani razu.

Nad Notecią.......kronikarskie rekolekcje

Kolejny odcinek kronikarskich rekolekcji po dziejach Inowrocławia i okolic poświęcony jest temu co niegdyś działo się nad Notecią.

 Pola nad Notecią kryją wiele tajemnic

ślady prowadzą do Rzymskiego Imperium

miejsce władzy i kultu na Bursztynowym Szlaku

tuż obok słychać zgiełk jakiejś wielkiej bitwy

straszliwe jęki i potoki krwi spływające do rzeki

Czarnieckiego żołnierze, Sobieski, Jan Kazimierz

przedziwne opowieści

czyste karty kroniki czekają

pora chwycić za pióro

potomni do tego prawo mają.

 

Wielka salina dawała bogactwa

Tężnie i setki palenisk świadczą o potędze

Była jak skarbiec potężnego miasta

Nie tylko Askaukalis świetność odzyskać może 

Kujawska ziemia przypominać osady i swoje dzieje będzie

Notecią znowu przypłyną tutaj łodzie

Dowiedzą się wszyscy jak przybywały karawany

Na wozach załadowanych bogactw tysiące

Legioniści chronili tabory jak wielkie tarany

I jak nie wierzyć, że dla takiego projektu zaświeci słońce.

 

Jak Czarniecki do Poznania po szwedzkim zaborze

dla Ojczyzny ratowania rzucił się przez morze

Śpiewamy w Hymnie oddając cześć żołnierzom wielkiego hetmana

Wielu z nich poległo przy brodzie nad Notecią

Uświęcając te pola krwią przelaną przez braci

Płynącą potokami, sączącą się strumykami

Wsiąkającą godzinami w kujawską ziemię

Reszta tej szlachetnej krwi popłynęła z nurtem rzeki

Rzeki której wody długo były czerwone

Czerwone jak maki pod Monte Cassino

Może tak uczcić te pola gdzie kwiat narodu zginął

Czerwonymi kwiatami jak ich krew przelana

Kopcem czerwonych kamieni symbolizującym poćwiartowane ciała

Małą kapliczką, przy której modlitwy do Boga popłyną

By duch zgody i porozumienia w narodzie nie zaginął.

 

Inowrocławskie rekolekcje z Franciszkanami w tle........

Na placu Klasztornym przed kilku laty stanęła miniatura kościoła i klasztoru św. Franciszka przypominając, a nieuświadomionych informując skąd wzięła się nazwa placu.
Jej geneza sięga początków XIII wieku i lokacji miasta przez księcia Konradowica.Tuż po lokacji nasz władca sprowadził do Inowrocławia w 1237 roku wzorem swego teścia księcia wrocławskiego Henryka Brodatego zakonników, franciszkanów. Nadał im ziemię, pobudował im klasztor i później w latach 1240- 1260 kościół. 
Książę wiedział co robi, franciszkanie byli mu wielce pomocni w organizowaniu miasta, kształceniu mieszkańców, prowadzeniu polityki .
Klasztor był książęcym hotelem dla gości, miejscem tajnych spotkań i zjazdów. U zakonników zatrzymywali się różnego rodzaju dostojnicy, tu niejednokrotnie zażegnywano niejeden spór a nawet wojnę.
Byli podporą Konradowica i jego następców. 
Ich doradcami i wywiadem, prowadzili kancelarię książęcą. 
Z oblężonego Krakowa wywieźli w przebraniu Łokietka, ratując jego życie.
Konwent inowrocławski zalicza się do najstarszych w Polsce, zaraz po wrocławskim i krakowskim. zapewne jego filią był klasztor toruński przyjęty na kapitule w Brnie w 1239 roku.
Gwardian inowrocławski Mikołaj określony był w 1241 roku jako kustosz. Można więc wnosić że klasztor inowrocławski nazywany "Cuiavia" stanowił kustodię obejmującą klasztory pruskie i wielkopolskie i dopiero pod koniec XIII wieku ustąpił w godności klasztorowi gnieźnieńskiemu.W murach klasztoru inowrocławskiego trzykrotnie zbierała się kapituła prowincjonalna franciszkanów; w 1257, 1288, i 1316 roku.
Franciszkanie prowadzili kancelarię książęcą, niektóre książęce pisma sygnowali nawet swoimi pieczęciami.ponieważ klasztor stanowił z zamkiem książęcym jedną całość oddzieloną nawet od reszty miasta dodatkowym murem, goście książęcy często zatrzymywali się w klasztorze. Tam też odbywało się wiele ważnych spotkań i pertraktacji politycznych.Tu często decydowały się losy pokoju lub wojny.To tutaj odbyła się znaczna część procesów przeciw Krzyżakom, tutaj też doszło do układu księcia Konradowica z krzyżackim mistrzem krajowym Henrykiem Widą oraz książętami pomorskimi Samborem II i Raciborem przeciwko Świętopełkowi w 1243 roku.W 1273 roku zawarto tutaj układ pokojowy między księżną Eufrozyną a Krzyżakami, a wcześniej w 1263 roku posłużono się nawet pieczęcią zakonną do uwierzytelnienia ugody Konradowica z Krzyżakami. To wszystko świadczy o bardzo dużym znaczeniu konwentu inowrocławskiego w XIII wieku.Zabudowania klasztorne składały się jeszcze z budynków gospodarczych i ogrodu.Franciszkanie zgromadzili w klasztorze wiele ksiąg, stworzyli pierwszą książnicę ( bibliotekę) i prowadzili szkołę.Budynki klasztoru i kościoła przetrwały aż do 1819 roku do skasowania konwentu przez władze pruskie. Mury klasztoru uległy rozbiórce na materiał budowlany w 1821 roku. kościół początkowo był użytkowany jako magazyn żywnościowy, a potem jako olejarnia i fabryka cykorii po 1851 roku.W 1872 roku nastąpił ostateczna rozbiórka kościoła. Uratowane ołtarze, rzeźby i obrazy są do dziś w wyposażeniu kościoła Św. Mikołaja.

 Ornaty ze szlacheckich pasów

kapa wysadzana drogocennymi kamieniami

kielich, krucyfiksy 

ocalić od zapomnienia

to co od św. Franciszka mamy

odrestaurować

pokazać światu zabytki

uratowane przez oddanych

Bogu i Ojczyźnie Kujawiaków.

 

 W kościele św. Mikołaja znajdują się m.in. ocalone w czasie zaborów, wojen:

 Krucyfiksy:

*barokowy z XVII wieku

*rokokowy z XVIII wieku

Kielich barokowy z XVII wieku

Ornaty:

* biały z haftem kwiatowym z 1665 roku

*Biały z tkaniny rokokowej z kolumną o hafcie kwiatowym z XVII wieku

* biały z polskich pasów szlacheckich XVII/XVIII wieku

*zielony z polskich pasów szlacheckich XVIII/XIX wiek

*Złoty z haftem kwiatowym XVII/XVIII wiek (zachował się tył)

Kapa z tkaniny złotolitej XIX wiek z bordiurą i kapturem haftowanym ze Św. Mikołajem z połowy XVIII wieku.

Czas najwyższy pomyśleć o konserwacji i udostępnianiu do zwiedzania tych wspaniałych zabytków, ważnych zarówno dla historii Polski jak i kościoła katolickiego.